یك بار دختری حین صحبت با پسری كه عاشقش بود، ازش پرسید

چرا دوستم داری؟ واسه چی عاشقمی؟

دلیلشو نمیدونم ...اما واقعا"‌دوست دارم

تو هیچ دلیلی رو نمی تونی عنوان كنی... پس چطور دوستم داری؟

چطور میتونی بگی عاشقمی؟

من جدا"دلیلشو نمیدونم، اما میتونم بهت ثابت كنم


ثابت كنی؟ نه! من میخوام دلیلتو بگی

باز با دردم مداوا می کنم...

 با دل دیوانه ام تا میکنم...

 می روی با یک خداحافظ و من شب تو را در خواب پیدا می کنم..

 با خیال و خواب و رویا باز هم درد دوری را مداوا می کنم

 شعله عشق تو می سوزد مرا من فقط ان را تماشا می کنم توبه کردم تا فراموشت کنم ...

باز هم امروز و فردا می کنم ...

عشق یعنی تشنه‌ای خود نیز اگر ، واگذاری آب را بر تشنه‌تر! ...

 عشق را دیدی خودت را خاک كن! سینه‌ات را در حضورش چاک كن! ...

 عشق یعنی ظاهر باطن نما! باطنی آكنده از نور خدا! ...

عشق یعنی آن‌چنان در نیستی ، تا كه معشوقت نداند كیستی! ...

عشق یعنی ذهن زیباآفرین آسمانی كردن ِ روی زمین! ...

 عشق گوید مست شو گر عاقلی از شراب غیر انگوری ولی! ...

 هر كه با عشق آشنا شد ، مست شد! وارد یک راه بی بن‌بست شد! ...

 هر كجا عشق آید و ساكن شود ، هر چه ناممكن بوَد ، ممكن شود! ...

در جهان هر كار خوب و ماندنی‌ست ، ردّپای عشق در او دیدنی‌ست! ...

عشق یعنی شور هستی در كلام! عشق یعنی شعر ، مستی ، والسلام! ...

چه زیباست نوشتن ، وقتی میدانی او میخواند

چه زیباست سرودن ، وقتی میدانی او میشنود

و چه زیباست دیوانگی به خاطر او ، وقتی میدانی او میبیند . . .

چه می خوانم نمی دانم

       زمستانم بهاری بود

               گلم گل داده بود تازه

                       شکفتن انتظاری بود

نگاهم را قراری بود دلم چشم انتظاری بود

   که شب امد و گل گم شد

        زمین و اسمان پنهان ز روی مست نامردان

                دلش لرزید در شب نگاهش را کشت نامرد

                      گلم از گریه ها لرزید

                          تنش اشک شد چشش باری

                                خدا بر روی یاس خندید

                                     دلش را چون گلی برچید

                                          به پیش ابر ها برد و خوب بارید

در زمین جای هر اشکش کل لاله ای رویید گل لاله ای رویید

شب به سپیدارصبحم خوش رسید

                                  گفت لیلی بادلی پر از امید

مانده یاست تاسخن از ان اوست

                                   اشوه و ناز و بزک هم راه اوست

اشوه کن ای یاس من اشوه سواست

                                   نام تو در قلب من جایش جداست

سر سخن بگشود با اشوه گری

                                   گفت از لیلی تو هم عاشق تری

اشک میریخت چو او دلداده بود

                                   در تن تنهاییش او ساده بود

در سکوتش بود حرفهایی نهان

                                   حرف از تنهایی و نامردمان

او بگفت و من به پایش سوختم

                                   هر چه بودم بر نگاهش دوختم

من همانا سوختم افروختم

                                    من همانا سوختم افروختم

نه !

کاری به کار عشق ندارم

                               من هیچ چیز و هیچ کس را دیگر

                                                                       در این زمانه دوست ندارم

انگار

                 این روزگار چشم ندارد من و تو را

                                                             یک روز خوشحال و بی ملال ببیند

زیرا هر چیز و هر کس

                        که دوست تر بداری

                                       حتی اگر یک نخ سیگار یا زهر مار باشد

                                                                                   از تو دریغ میکند

پس با همه وجودم خود را زدم به مردن

تا روزگار دیگر کاری به کار من نداشته باشد

این شعر را هم نا گفته میگذارم  ....

تا روزگار بو نبرد ....

                          گفتم که ...

                                   کاری به کار عشق ندارم !

                                                                                                                   قیصر امین پور

تورابه دادگاه خواهندکشید ...
شاید به حبس ابد محکوم شوی .
جزییات جنایتت مشخص نیست اما اثر انگشتت رابرروی قلبی شکسته یافته اند.

كاش مرا به بوسه‏هاى دهانش
ببوسد.
عشق ِ تو از هر نوشاك ِ مستى‏بخش
گواراتر است.
عطر ِ الاولین
نشاطى از بوى خوش ِ جان ِ توست
و نامت خود
حلاوتى دلنشین است
چنان چون عطرى كه بریزد.